| Profilo di เด็กชายปอเด็ก-ชาย-ปอFotoBlogElenchi |  Strumenti  Guida |
|
||||||
|
31 maggio แค่ คำ สี่ คำนั่น เสียง อะ ไร
หัว ใจ เรา เต้น
มัน วูบ หน้า อก
ลาม ไป ถึง มือ
แขน ขา มัน ชา
เป็น ไร ไป วะ
ขน เริ่ม ลุก ซู่
รู้ สึก ผม ชี้
ขา มัน เริ่ม สั่น
เรา เป็น อะ ไร
นั่น น้ำ อะ ไร
มัน ไหล ทาง ตา
ทำ ไม ภาพ เบลอ
น้ำ มูก เริ่ม ไหล
นี่ หรือ เจ็บ ปวด
นี่ หรือ เสีย ใจ
มี ใคร รู้ มั่ง
กุ เป็น อะ ไร
.......????
เมื่อ น้ำ ตา ไหล
อยาก ทำ อะ ไร
นั่ง อยู่ เฉย เฉย
อยาก กอด สั๊ก คน
กอด ตัว เอง เหอะ
รู้ สึก เคว้ง คว้าง
เจ็บ หอ วอ อะ หว่ะ
.......
จะ ถึง วัน เกิด
ขอ อยู่ คน เดียว
อยาก อยู่ คน เดียว
อยาก อยู่ คน เดียว จริงๆ
...........
อ้อมกอดของเจ้าหญิงแด่ เจ้าหญิงผู้สูงศักดิ์
บัดนี้ถึงเวลาที่ท่านต้องเดินทางไปสู่เส้นทางของท่าน..ไปกับ เจ้าชาย ของท่าน ตามวิถีที่ท่านเป็น
เพราะท่านคือ เจ้าหญิง ... ข้ากระหม่อมเป็นเพียงทหารผู้ต่ำต้อย มิอาจเอื้อม มิคู่ควรกับท่านแม้นิดเดียว
ขอเพียงได้ดูแล อารักขาท่านอยู่ห่างๆ เพียงเท่านี้ ก็เป็นบุญของข้ายิ่งนัก
ไปเถิด เจ้าหญิงของข้า จงเดินทางไปหาเจ้าชายที่คู่ควร และจงลืมเรื่องราวของข้าซะ
ส่วนข้า จะเก็บท่านไว้ในความทรงจำของข้า....ตลอดไป
ทหารผู้ต่ำต้อย
!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
คุณเคยกอดใครมั๊ย....
ผมไม่เคยได้กอดใครเลย แม้แต่พ่อแม่...
กอด หมายความว่าอะไร..
คือ การโอบแขน คือการเตะร่างกายคนอื่นเบาๆ ด้วยความรู้สึกที่อบอุ่น...ใช่หรือไม่
บางคร้ง เราอยากถูกกอด และบางครั้ง เราอยากกอดใครซั๊กคน ที่มีความรู้สึกดีๆ
แต่ด้วยบางสิ่ง บางอย่าง มันถูกกำหนด ... ว่าห้ามกระทำ
...หรือที่จริงเรากลัวไปเอง ว่ากระทำแล้วมันจะเกิดอะไร
...
อยากกอดใครซั๊กคนจัง!!
ooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooo
ความรัก คืออะไร
ความรักมีข้อแม้หรือไม่
บางคนบอก ความรักคือทุกสิ่ง ที่ไร้พรมแดน
...มันใช่หรอ
แล้วทำไม เวลาเรามีความรู้สึกดีๆกับใครซักคน มันช่างทรมาน
มันมีบางสิ่งกั้นเอาไว้ ไม่ให้ล้ำเส้น....
เอ้ออออ.....แต่ก็คงเป็นการดีแล้วที่เป็นอย่างนั้น
วันวันเดียว เราได้พบกับความสุข และความผิดหวัง พร้อมกัน
เช้ามีความสุข ค่ำก็ทุกข์แสนสาหัส
แต่นั่นก็ไม่สามารถบอกใครได้...
ปอเอ้ยย....จงเก็บฝังสิ่งนี้เอาไว้ ในส่วนที่ลึกที่สุด
เก็บไว้ไม่ให้ใครได้รับรู้....ให้คนอื่นเขาได้รับรู้สิ่งที่เป็นสุขอย่างเดียวก็พอ เพราะนั่น อาจเป็นวิธีที่ทำให้ความทุกข์ ไม่ลุกลามไปหาคนอื่นอีกได้งัย...
......................................................................................................................
อยากกอดใครสั๊กคนจัง
ได้จักยานกลับคืนมาแล้ว
เมื่อวานซืนมีความสุขมากกกกกกกก ... ^^
แต่วันนี้ เศร้ามากกกกกกก T T
27 aprile 1000 แพร่ง(เรื่องเล่าแบบย่อ)เด็กชายปอ ตอน ฝึกงาน
สบายใจดี มีเพื่อนที่น่ารัก คุยเก่ง
ถ้าจำเนตเวิร์คไม่ได้ ถามเนี๊ยบบี้ ถึงจะจำได้ (แต่จะกั๊กๆ แก๊กๆหน่อย เหอๆๆ)
ถ้าเขียนโปรแกรมไม่ได้ ถามฝ้ายซาดิซซ ถึงจะเข้าใจ (ซาดิซจริงๆเจ๊คนนี้)
เรื่องผวนคำต้องคุยกะ บิ๊กโอนลี่ ถึงจะขำ (หน้าตาไม่ให้เลยนะนั่น)
คุยภาษาอังกฤษ ผสมใต้ ต้องไอแบงค์โคนัน (แม่งหลายภาษาเก้น แต่กุฟังเมิงรู้เรื่อง เหอๆๆ)
แต่สวยไม่เป็นรองใคร ยกให้ เอิง มิชอิซู (iZoo) (เจ๊แกเล่น ไอซูทั้งวัน ทุกวัน)
ยังมี แม่นาง ซิ่งๆ ทีที โสโส และโจโจ อีก ที่ร่วมฝึกงานด้วยกัน (แม่นาง...ชื่อเหมือนสนมของฮ่องเต้หว่ะ ที่จริงพวกงี้เป็นผู็ชายนะเว่ย)
..งานที่ทำไม่พูดถึงละกัน ค่อยมาโอกาสหน้า
เด็กชายปอ ตอน เจ้าชาย สายเสมอ
และแล้ว...ผมก็ไม่สามมารถฝึกนิสัย มาเร็วด่วนจี่ได้ ฝึกงาน สายไปแล้วสามครั้ง ลาไปแล้ว อีกสามครั้ง นับจากนี้เป็นต้นไป ห้ามลา ห้ามสาย ห้ามขาด และห้ามตาย
มิเช่นนั้น พี่สลาตัน เอาตาย (พี่สลาคือ ผู้ดูแลพวกเราที่ฝึกงาน)
ที่สำคัญ ต้องวิ่งไล่รถไฟทุกวันมันเหนี่อยยย
เด็กชายปอ ตอน ตามหาจักรยาน
จักรยานผมหาย ใครหนอช่างใจร้าย ขโมยได้แม้จักรยานคันเก่าๆของผ้มมม...
หายอย่างเดียวไม่พอ มันเอายกคัน กุญแจล๊อกพร้อมโช่อย่างหนา แม้แต่พวงกุญแจรูปกระต่ายสีชมพูที่ตะกร้ารถ ที่น้องเมย์ให้มา มันก็เอาไป ซิกๆๆๆๆ
สะเหรียจายยยย...
เด็กชายปอ ตอน ไม่อยากอยู่หน้าคอมเร้ย
รู้สึกปวดหัว ปวดคิ้ว ปวดหน้าผากมากก..
เป็นมาหลายวันแล้ว...ไอ้ฝ้ายบอกว่าอาจเป็นไซนัสสนะ ห่ะๆๆ เค้ากลัววววว
ตอนนี้ยิ่งระแวงๆอยู่ ฮือๆๆๆ
เด็กชายปอ ตอน เมื่อทุกคนรุมทักว่าผอมลง
ตกใจมาก วันนี้วันเดียวก็ทักไปหลายราย
ตอนเย็นหน้าเซเว่น เจอท่านขุน ทักซะตกใจเรย ไอ้ปอ เมิงเป็นโรีคอะไรป่าว แม่งผอมลงเยอะ
มันบอกว่า เหมือน ในหนังเรื่อง เรสซิเด้น อีวิ้ว....
จะดีใจที่ได้เหมือนดาราดีป่าววะเนี่ย
เด็กชายปอ ตอน บุพเพสันนิวาส
วันนี้หลังจากเจอท่านขุนทักว่าผอม เลยเดินโซเซ กลับมาหอ เจอผู้หญิงคนนึง สวยๆๆๆ
กำลังปั่นจักยาน จะไปออกกำลังกาย ขอบอกว่าหน้าคุ้นๆๆ แต่สวยๆๆๆๆ
หันมายิ้มให้เราทีนึง แล้วก็ผ่านไป หึหึหึ
คิดถึงน้องจักรยานคร้าฟฟฟฟฟฟฟฟฟ (แม่งใครมาขโมยของกรู)
เด็กชายปอ ตอน บ้าดารา
ตอนนี้บ้าคลั่งอย่างแรง กับ สาวเสียงดี แก้ม เดอะสตาร์
เหอๆๆ ดูทุ๊กวัน แต่ไม่เคยโหวตสั๊กครั้ง
เพราะเชื่อเสมอว่า แก้มได้อยู่แล้ว ชิมิ
กี่แพร่ง(พราย) แล้ววะเนี่ย ที่เหลือค่อยมาต่อวันหลังละกัน พร้อมรูปประกอบ
ช่วงงี้ไม่อยากอยู่หน้าคอม มันปวดหน้าผาก...
ขอบคุณที่อ่านครับ!!
จักรยานกรูอยู่หน้ายยยย 28 marzo ได้ฤกษ์..เล่าเรื่องเริ่มต้น ด้วยกิจกรรมที่ทำในช่วงที่หายสาบสูญไป
นั่นก็คือ การถ่ายรูป ป ป ป พอดีได้โอกาส เปลี่ยนมือถือ ก็ตอนแรกตั้งใจจะซื่อไอ้ที่มีกล้องๆๆ ไว้ถ่ายรูป เลยได้น้อง w610i มา มันประทับใจมั๊กๆๆๆ ก็นั่นแหล่ะ ความอยากมี อยากได้ก็ไม่สิ้นสุด เมือได้สิ่งดีแล้วก็ยังอยากได้สิ่งที่ดีกว่า เอาเครื่องนี้ไปเปลี่ยนเป็น k790i มาอีกรอบ ผลเป็นไงหล่ะ..เหอๆๆๆ ดูรูปเอาละกัน จุ๊ปๆๆๆๆ
อันนี้เป็นเวบที่มีอยู่ http://idesk.multiply.com
อันนี้ไว้เก็บรูป http://picasaweb.google.co.th/iideskii
ไม่ต้องหา Hi5 เพราะหนูไม่ชอบมัน 27 gennaio ปากกาและน้ำตาวันนี้ผม หมดตูด..
แต่วันนึง ผมจะต้องมีทุกอย่าง
เศร้ากับชีวิต สุดแสนรันทด
ท่านแม่ขอรับ ตอนนี้ผมไม่มีเงินแม้แต่จะกินข้าว
เหลือติดกระเป๋าอยู่ 52.20 บาท
ผมไม่กล้าขอตังค์แม่หรอก พี่ชายผมก็ไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยปาก
ทุกครั้งที่ท่านแม่ถามว่า มีเงินรึปล่าว กินข้าวเยอะๆนะ ผมแอบน้ำตาซึมทุกที
แต่ก็ยังตอบไปว่า ไม่เป็นไร ยังมีอยู่ ขอพี่มาหลายบาท หาเองก็ได้นะ อิอิ...
....
ใครจะหาว่าผมรั้น ผมยอมรับ...ก็ทำตัวของตัวเองหนิ จะให้ใครมาร่วมรับผิดชอบใช่มั๊ยล่า
ท่านแม่....ผมมาไกลไปหรือปล่าว
ไกลเกินไป....ตรงนี้มันหนาว มันเหนื่อยเหลือเกิน
จะพลาดตกลงไปตอนไหนไม่รู้....
ฮึ่มมม...แต่ผมไม่ยอมตกลงไปหรอก แม้มือจะเกี่ยวหนามผมก็จะยึดมันไว้
...ฮ้า....อีกนึดเดียวแล้วแม่....อีกนิดเดียว
.....
ที่จริงมีเรื่องเล่าให้แม่ฟังมากมาย
สงสัยมั๊ยแม่ ว่าทำไมจึงไม่เหลือตัง อิอิ
ปีนี้เป็นปีอะไรก็ไม่รู้ เสียตังค์ตั้งแต่ต้นปี ไม่เคยได้เหลือเก็บซั๊กครั้ง
วันก่อนลูกสาวคนโตของแม่หง่ะ โทรมาขอยืมเงินหน่อยเพราะเจ๊..ช๊อตเงินเช่นเดียวกัน
ผมมีอยู่พันนึง เลยให้เค้าไปครึ่งนึง ก็ทุกครั้งที่ผมช๊อต ผมก็หยิบยืมเค้าตลอดเหมือนกัน
ไม่ว่าจะมีหรือไม่ ลูกสาวคนโตของแม่คนนั้นก็ให้น้องๆได้ตลอด
สั๊กวันนะแม่ สั๊กวัน....เราต้องเติบโตให้ได้
.....
แม่...ครั้งนึง มีอาจารย์คนนึงบอกผมว่า..ผมมันน่ากลัว
แม่จำได้ป่าว ที่ผมไปโรงเรียนสายแล้วโดนเชิญผู้ปกครองหน่ะ
ตอนนั้นผมอยากเป็นหมอ เค้าบอกว่าผมเป็นไม่ได้หรอก ผมมันน่ากลัวเกินไป
เห็นแก่ตัวเกินไป...แม่...ผมไม่รู้ว่าแม่รู้สึกอย่างไรตอนนั้น เมื่อมีคนมาว่าลูกของแม่เห็นแก่ตัว
ตอนนั้นผมอยากร้องไห้มากเลยแม่.. แม่รู้ป่าวมันทรมานมากนะ การกลั้นน้ำตา...
แม่รู้มั๊ย พอแม่กลับผมแอบร้องไห้คนเดียวจนหลับไปเลย...
และวันนี้ ผมก็ต้องร้องไห้อีกแล้ว ไม่มีใครเห็นหรอกไม่ต้องห่วง อิอิ
.....
แม่..แม่เคยรู้รึปล่าว ว่าครั้งนึงเคยมีพี่ชายของพ่อเค้าบอกผมว่า..ผมอย่าไปเรียนเลย ในเมืองหน่ะ
ให้พี่ๆเค้าเรียนดีกว่า...แล้วเค้าจะส่งเราเอง...
ตอนนั้นผมไม่ยอมรับฟังใครอีกแล้ว...ผมรู้แค่อย่างเดียวคือผมต้องไปให้ได้
ผมทำเกินไปรึปล่าวแม่...
...
วันนี้ผมอยู่ในเมืองใหญ่..คนตั้งเยอะตั้งแยะ..แต่ผมไม่รู้จักจิตใจของเค้าซั๊กคน
พวกเค้าอยู่คนละชั้นกับเราจริงๆด้วย
ผมมันหัวสูงเองแหล่ะ ตามที่พี่เคยว่าผมตอนเด็กๆ
แต่มันยังไม่พอหรอก ใครจะว่าอะไรก็ช่าง ผมไม่สน ซั๊กวันผมต้องทำให้ได้
ผมจะปีนไปให้ได้....แต่ตอนนี้ มันเหนื่อยเหลือเกิน
....
ท่านแม่...ตอนนี้ผมน้ำหนักขึ้นแล้วนะ 55 กิโลแล้วดีใจป่าว
แต่มันไม่อ้วนซะแล้ว
ตอนนี้แขนผมมันเหลือนิดเดียว บางครั้งก็อยากจะกินๆๆๆๆๆๆ
และ กินๆๆๆๆ ให้มันอ้วนตายไปเลย
แต่จะได้อย่างไร เมื่อตอนนี้ผมมีตังค์แค่ 50 กว่าบาท
ถ้าอยู่บ้านเรามันคงใช้ได้เป็นอาทิตย์เลยเนอะ
อยากกลับบ้านจัง...แต่
กลับบ้านครั้งนึงก็หมดไปสองพันอีก...
หรือเพราะผมมัวแต่คิดแค่จุดนี้เลยไม่ได้กลับเสียที....
....
เออแม่ ตอนนี้ผมทำงานใหม่อีกแล้วนะ ส่งงานเข้าประกวด
น่าจะได้เงินรางวัลมาประทังชีวิตแล้ว แต่ไม่รู้เมื่อไรเค้าจะส่งเงินมาให้
อาทิตย์หน้าผมได้ไปพรีเซนต์งานที่พารากอนด้วยนะ
วันนี้ผมไปในฐานะเด็กนักเรียน แต่วันหน้าผมอาจไปในนามผู้บริหารก็ได้ ใช่มะแม่
ถ้าผมคิดจะทำอะไรแล้ว มันต้องสำเร็จสิเนอะ ถึงจะเป็นลูกของแม่..คิกๆๆ
....
ถ้าแม่รูว่าผมไม่มีอะไรกิน...แม่คงด่าผมและเรยชิมิ อิอิ เอาเงินไปทำอะไรหมด
มีหลายอย่างที่ผมยังไม่อยากบอกแม่นะ
มีหลายเหตุผลที่ผมทำไป....ที่ไม่ใช่ข้ออ้าง
แต่อธิบายไปก็แค่นั้น มันก็คือข้ออ้างในสายตาคนอื่นอยู่ดี
....
สุดท้ายอยากให้แม่เชื่อใจผมนะ ผมไม่ได้เลวร้ายอย่างที่ใครๆเค้ามอง
ผมทำอะไรมีเหตุผลตลอด เพียงแต่ไม่เคยเล่าให้ใครฟังเท่านั้น...
....
เงิน 50 กว่าบาทที่มีอยู่ตอนนี้ ผมจะใช้มันให้เพียงพอให้ได้ จนกว่าเงินรายได้จากน้ำพักน้ำแรงจะเข้ามา
ถ้าหมดจริงๆแม่ไม่ต้องห่าว
ผมมีเพือนมากมายที่คอยช่วยเหลือ
แม้ว่าชะตาชีวิตเค้าจะตกยากเหมือนกัน
แต่ไม่เป็นไร
ผมว่า....ผมอยู่ได้
.....
ผมสู้เสมอครับ
เด็ก-ชาย-ปอ©iDESk Creative Design. |
|
|||||
|
|
